جنگ تمام نشده" : ابراهیم رضایی"
گفتگوی «تسنیمکست» با ابراهیم رضایی، سخنگوی کمیسیون امنیت ملی مجلس
برخی کشورهای منطقه متوجه اشتباهشان شده و پیامهایی به ایران ارسال کردهاند
جنگ تمام نشده و آتشبس واقعی نداشتهایم
بحرین و امارات هنوز به بیراهه میروند؛ اجازه نمیدهیم خط امارات - اسرائیل در منطقه شکل بگیرد.
فرصت خوبی است تا برخی تعارفات با کشورهای منطقه را کنار بگذاریم
چشم انداز روشنی برای توافق سیاسی با آمریکا وجود ندارد
مجری: بسم الله الرحمن الرحیم. سلام عرض میکنم خدمت شما جناب آقای رضایی. اگر اجازه دهید گفتگو را با سؤالی در مورد مجلس شروع بکنم. با توجه به اینکه در طول این چند ماه گذشته مجلس حداقل در صحن علنی تعطیل بوده، خیلیها این سؤال را میکنند که در این ایامی که کشور درگیر جنگ و اتفاقات مختلف هست، مجلس چطور نقش نظارتی و هدایتی خودش را ایفا کرده؟
ابراهیم رضایی: بسم الله الرحمن الرحیم. عرض سلام و ادب دارم خدمت شما و همکارانتان. مجلس در اسفند ماه و فروردین ماه تا به امروز به دلایل امنیتی و تأمینی جلسه علنی نداشته؛ چون طبق قانون جلسات مجلس باید در صحن پارلمان برگزار شود و بر اساس آییننامه داخلی مجلس که به تأیید شورای نگهبان رسیده، بنا به تأکید و توصیه دستگاههای امنیتی جلسات علنی مجلس برگزار نشد. اما این به معنای نفی انجام وظایف نمایندگی نیست. کمیسیونهای مجلس در این مدت فعال بودند و جلساتشان برگزار شده است.
به طور مثال بنده که عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی هستم، جلسات کمیسیون امنیت ملی از فردای شروع جنگ یعنی از دهم اسفند ۱۴۰۴ به صورت منظم و مرتب تا به امروز جریان داشته. سفرهای نظارتی کمیسیون هم برقرار بوده؛ خود ما سفرهایی به استان هرمزگان و بندرعباس در ایام جنگ در هفته دوم و هفته چهارم جنگ داشتیم و همچنین به استان بوشهر. همین طور همکاران ما به غرب کشور و شمال غرب کشور سفرهای نظارتی برای بازدید از مرزها و بررسی آخرین وضعیت جنگ داشتهاند. طرح مدیریت تنگه هرمز هم در همین مدت در کمیسیون بررسی شده و پارهای از مباحث دیگر مثل مذاکرات و موضوعات مرتبط با جنگ در این کمیسیون بوده است. بقیه کمیسیونها هم تا آنجا که بنده اطلاع دارم جلساتی داشتند و امورات نظارتی خودشان را پیش بردند. جلسات دیگری هم در قالب فراکسیون و تجمع تعدادی از نمایندهها در طی هفتههای اخیر وجود داشته و مواردی را هم اعضای هیئت رئیسه مجلس و دیگران دنبال کردهاند. این منهای کارهایی است که ما نمایندهها به صورت فردی دنبال کردیم؛ بنده در حوزه انتخابیه خودم امورات مردم و مسائلی که نیاز به پیگیری داشت، چه در ارتباط با جنگ و چه در ارتباط با مسائل روزمره مردم، در دستور کار بوده است.
مجری: تو این چند وقته، بهخصوص بعد از آتشبسی که صورت گرفت، در مقاطع مختلف ما شاهد یک سری تنشها بودیم، بهخصوص در خلیج فارس. مثلاً تیراندازیهایی که شد، حملاتی که شد، هم آمریکاییها کردند و هم از طرف ایران پاسخ داده شد و به آنها مقابله شد. این تنشهایی که الان در این مقطع آتشبس صورت میگیرد را شما چطور ارزیابی میکنید؟ آیا اینها مقدمه یک جنگ تمام عیار دیگر است یا تحلیل دیگری دارید؟
ابراهیم رضایی: بله، یک مقدار باید توضیح دهم. اولاً من معتقدم که جنگ پایان نیافته و بعد از ۴۰ روز جنگیدن، ما آتشبس به معنای واقعی نداشتیم. ما بعد از ۴۰ روز اول وارد فاز دوم جنگ شدیم و الان در مرحله دوم جنگ هستیم. دشمن یک بخشیش محاصره دریایی بوده و ما عملاً توان خودش را برای محاصره ما به کار گرفته که تا به امروز ناموفق بوده و اکثریت قاطع کشتیهایی که ما برای رفتن و آمدن داشتیم، ترددشان انجام شده است.
بخش دیگری از جنگ ناظر به دریا بوده در خلیج فارس و بیشتر در دریای عمان و اقیانوس هند در مسیرهای تردد کشتیهای جمهوری اسلامی ایران. بخش دیگری هم که در چند شب اخیر بود و به نظرم یک افتضاح بزرگ برای آمریکاییها و یک شکست سنگین، شاید سنگینتر از ۴۰ روز اول بود، همین عملیاتی است که آنها به عنوان عملیات آزادی از آن یاد کردند. وقتی به سختی شکست خوردند و شناورهایشان از نیروی دریایی سپاه ما شکست خورد و ضربات سنگینی را شناورهایشان دریافت کردند، در نتیجه پاسخ و آتش قدرتمندانه سپاه پاسداران ناچار شدند بهانهای بیاورند و آن توییت ترامپ که «ما بعد از ۳۶ ساعت متوقف میکنیم» را زدند. در صورتی که اگر موفق میبودند در دریا، حتماً ادامه میدادند.
ترامپ در این مدت به دنبال یک پیروزی و یک پنجره خروجی برای اتمام جنگ است و تا به امروز جمهوری اسلامی ایران این اجازه را به او نداده. هدفش این بود که بتواند ادعا کند و به دنیا بگوید که من تنگه هرمزی را که با این جنگ بسته شده بود باز کردم و جنگ را پایان میدهم، اما باز هم نتوانست یک دستاورد جبرانکننده برای خودش درست کند. ما این اجازه را به او ندادیم و نخواهیم داد.
آنچه این روزها در خلیج فارس میگذرد به نظرم تأثیر راهبردی خواهد داشت بر نتیجه نهایی این جنگ. یعنی اگر ما در دریا جلوگیری کنیم و آمریکاییها نتوانند به ما ضربه بزنند، این در نتیجه نهایی اثر خواهد داشت و بالعکس. همان طور که ما در ۴۰ روز اول پاسخ قاطعی به دشمن دادیم، الان هم ادامه جنگ در خلیج فارس در جریان است، هرچند جنسش متفاوت است. به همین دلیل است که آمریکاییها به دلیل آن شکست قبلی، چه مقامات سیاسیشان و چه مقامات نظامیشان تأکید دارند که ما وارد جنگ با ایران نشدیم. اینکه میگویند ما وارد جنگ با ایران نشدیم یا میبینید که آتشبس اگر قرار بود دو هفته باشد، بعد از دو هفته ما هیچ درخواستی برای تمدید آتشبس نداشتیم. اینکه آنها یک طرفه آتشبس را تمدید میکنند نه به دلیل واسطهگری فلان کشور یا به خاطر انسانیتشان بود، خیر، به خاطر قدرت جمهوری اسلامی ایران بوده است.
من معتقدم قدرتنمایی ما در دریا و پاسخ قاطع به دشمن تأثیر بسیار زیادی خواهد داشت بر تغییر محاسبات دشمن و انشاءالله بر تثبیت دستاوردهای این جنگ. اگر آمریکاییها در خلیج فارس از عملیات آزادی عقبنشینی کردند به خاطر قدرت جمهوری اسلامی ایران بوده و انشاءالله این قدرت آنها را وادار به پذیرش شکست خواهد کرد.
مجری: شما جزئیات بیشتری از این اتفاقی که گفتید دارید؟ چون راجع به آن در فضای رسانهای گمانهزنیهایی یا یک سری جزئیاتی گفته شده، اما شما به عنوان نماینده مجلس و عضو کمیسیون امنیت ملی روایت دیگری از جزئیات این اتفاق دارید؟
ابراهیم رضایی: نه، من جزئیات بیشتری ندارم. آنچه میدانم این است که آمریکاییها تلاش کردند دو تا سه ناوچهشان و ناوشکنشان را وارد تنگه هرمز بکنند و وارد دریای عمان و خلیج فارس بشوند. بعد از اخطار و آتش نیروهای مسلح ما و نیروی دریایی سپاه، مجبور به ول کردن و به دلیل آسیبهایی که ناوشکنهایشان دید، مجبور به فرار و عقبنشینی شدند. نتیجهاش هم این شد که ترامپ آن توییت را زد و گفت که ما عملیات آزادی را ادامه نمیدهیم.
مجری: خیلی از آمریکاییها تلاش میکنند وجهه خودشان را حداقل در بحث تنگه هرمز یک جوری مرمت بکنند و خیلی هم تحت فشار هستند. حتی اظهارنظرهایی که نمایندگان مجلس آمریکا با وزیر خارجه آمریکا داشتند نشان میداد که چقدر تنشها زیاد است و چقدر فشار روی دولت آمریکاست که حداقل در این موضوع یک دستاوردی به دست بیاورد. الان وضعیت واقعاً آنطور که آمریکاییها گاهی خبر منتشر میکنند که مثلاً فلان تعداد کشتی را وارد کردیم یا توانستیم برویم و بیاییم بیرون، الان وضعیت تنگه هرمز دقیقاً چطور است؟
ابراهیم رضایی: بله، اجازه دهید یک خاطرهای از هفته دوم جنگ نقل کنم و بعد برگردم به اینجا که بیارتباط نیست. ما هفته دوم جنگ به همراه تعدادی از اعضای کمیسیون برای بررسی وضعیت جنگ رفتیم بندرعباس. آنجا فرماندهان نیروی دریایی سپاه به ما با تأکید و با اطمینان و اعتماد به نفس گفتند – و هفته دوم جنگ بود و خیلی نمیدانستیم چه اتفاقاتی خواهد افتاد – گفتند: «به شما اطمینان میدهیم اگر همه نیروهای مسلح دنیا هم جمع بشوند، ما اجازه نمیدهیم تنگه هرمز از دست ما و از دست ایران خارج بشود و بدون اجازه ایران نخواهند توانست حتی یک لیتر نفت از تنگه هرمز عبور بدهند.» این یک وعده صادقی بود. انصافاً تا به امروز آنچه آمریکاییها ادعا میکنند... ما در این مدت دروغ از آمریکاییها و از شخص ترامپ کم ندیدیم. مگر نگفت نیروی دریایی ایران را نابود کرده؟ پس چرا از دهم اسفند تا الان یک کشتیاش را نتوانسته عبور بدهد؟ فکر کنم نیروی مسلح ایران را کلاً تا الان سه، چهار بار نابود کرده و بارها بالای ده بار ادعای نابودی کرده. مگر نگفت من نیروی هوایی ایران را نابود کردم؟ پس چرا سهمگینترین حمله ما به رژیم صهیونیستی و سرزمینهای اشغالی در هفته آخر جنگ ۴۰ روزه بود؟ تا به امروز آنها نتوانستند حتی یک کشتیشان را از تنگه هرمز عبور بدهند.
هندسه و مختصات تنگه هرمز به گونهای است که تا هر وقت اراده کنیم آنجا در اختیار ماست و مدیریت آنجا در اختیار ماست و هیچکس نخواهد توانست اراده خودش را بر ما تحمیل بکند. بلکه این ما هستیم که اراده خودمان را بر آنها تحمیل کرده و خواهیم کرد. قطعاً اگر آمریکاییها چه در آن ۴۰ روز اول و چه بعد از آن میتوانستند ناوشکنهایشان را از تنگه هرمز عبور بدهند و وارد خلیج فارس بشوند و یک دلداری به این کشورهای استعمارزده منطقه خلیج فارس بدهند، حتماً این کار را میکردند. نه اینکه نخواستند؛ خواستند، بارها شروع کردند و طراحی عملیات کردند، اما نتوانستند و یارای مقابله با نیروهای مسلح ما را نداشتند.
تنگه هرمز در دست جمهوری اسلامی ایران است و به صورت کامل در اختیار جمهوری اسلامی ایران است. وزیر امور خارجه هفته پیش در جلسه کمیسیون امنیت ملی نقل میکرد که بعضی از کشورها الان دارند با ما تماس میگیرند برای عبور از تنگه هرمز؛ کشورهایی که هیچوقت با ما تماس نداشتند یا سراغی از ما نمیگرفتند یا سالها بود ارتباطی با ما نداشتند. اعمال قدرت جمهوری اسلامی ایران در تنگه هرمز موجب تغییر ژئوپلیتیک منطقه شده و این اول کار است.
مجری: بحث تنگه هرمز موضوع پیچیدهای هم هست و هم به لحاظ حقوقی و هم اینکه بعد از جنگ قرار است سازوکار جدیدی برای تردد در تنگه هرمز اعمال بشود. سازوکار خیلی سادهای نیست. الان در وضعیت جنگی به هر حال بستن تنگه هرمز یا ایجاد اختلال در آن برای ایران کار سختی نیست، اما مراحل بعدی کار را سخت میکند. مجلس نسبت به این موضوع چه دیدگاهی دارد و چه وظایفی برای دولت تعیین کرده تا این مسئله تنگه هرمز را بعد از جنگ بتوانیم محقق کنیم؟
ابراهیم رضایی: من واقعاً درود میفرستم به ارواح طیبه شهیدان، بالاخص شهیدان نیروی دریایی و در رأسشان شهید والامقام شهید تنگسیری و عزیزانی مثل شهید رضایی که همراه ایشان به شهادت رسیدند. اینها یک دستاورد راهبردی و تاریخی و یک موفقیت بزرگ و کمنظیر برای ایران و تاریخ ایران به ارمغان آوردند و آن فتح تنگه هرمز است. تاریخ تنگه هرمز را باید به قبل و بعد از این جنگ، قبل و بعد از ۹ اسفند ۱۴۰۴ تقسیم کرد. حتماً ما انشاءالله اجازه نخواهیم داد که تنگه هرمز به وضعیت سابق برگردد. این دستاورد که حاصل خون شهداست به این راحتی از دست نخواهد رفت و آن را تبدیل به یک فرصت بزرگ امنیتی، سیاسی و اقتصادی خواهیم کرد.
ما در مجلس از اواخر سال گذشته و به ویژه امسال در کمیسیون امنیت ملی به دنبال قانونی کردن مدیریت جمهوری اسلامی ایران بر تنگه هرمز هستیم. هدف ما بستن تنگه هرمز نیست؛ ما الان نمیگوییم که تنگه هرمز را میبندیم، ولی در شرایط جنگی ممکن است ترتیباتی بر آن اعمال شود. اما مدیریت تنگه هرمز با جمهوری اسلامی ایران خواهد بود و ما اعمال مدیریت کردهایم، میکنیم و خواهیم کرد. برای این کار نیاز به قانونگذاری است. طرحهای مختلفی در مجلس ارائه شد و طرحها را تجمیع کردیم. در کمیسیون امنیت ملی با همراهی کمیسیونهای دیگر مثل کمیسیون عمران که حوزه کشتیرانی به آن مربوط است، کمیسیون کشاورزی و محیط زیست که مسائل زیستمحیطی به آن مربوط است و بقیه کمیسیونها، داریم یک رژیم برای تنگه هرمز تعریف میکنیم و آن را تبدیل به قانون میکنیم تا دولت و نیروهای مسلح را ملزم به اجرای قانون کنیم. این قانون جامعی خواهد بود؛ هم مسائل امنیتی در آن دیده شده، هم مسائل ناوبری و کشتیرانی، هم مسائل زیستمحیطی و هم اخذ هزینههای اداره تنگه هرمز در آن دیده شده است.
مجری: جنگی که شما فرمودید (جنگ رمضان، جنگ ۴۰ روزه) هنوز هم تمام نشده و تفاوت عمدهای با جنگ ۱۲ روزه داشت. از جمله اینکه جنگ تبدیل به یک جنگ منطقهای شد؛ همان طور که رهبر شهید انقلاب هم فرموده بودند، دیگر این طور نبود که فقط ایران خسارت بدهد و هر کشوری در منطقه به دشمنان ایران کمک کند باید هزینه بدهد. این اتفاق افتاد و شاید یکی از غافلگیریهای بزرگ این جنگ همین بود. در کنار تنگه هرمز، انگار آن رودرروییها و تعارفها کنار گذاشته شده و هرکس باید هزینه کار خودش را بدهد. با این حال، نقش کشورهای همسایه ما مثل امارات، عربستان و بحرین که خیلی مشخص و واضح است و بازتابهای دیپلماتیک و نظامی زیادی داشته، شما فکر میکنید این کشورها آن درس لازم را گرفتند یا نه؟ و اگر جنگ احتمالی در پیش باشد، در برخورد با اینها چطور خواهد بود؟
ابراهیم رضایی: با اطمینان نمیتوانیم راجع به همه این کشورها صحبت کنیم و همه را مثل هم قضاوت کنیم. برخی از این کشورها متوجه اشتباهاتشان شدهاند و پیغامهایی هم برای ما فرستادهاند که بیایید با هم گفتگو کنیم و امنیت منطقه را به صورت جمعی منهای آمریکا تأمین بکنیم. بعضی از اینها از آمریکا صراحتاً یا تلویحاً عبور کردهاند و این موضوع مهمی است. اما ما به این حرفی که زدهاند هنوز اطمینان نداریم. آنها به ما و مقامات ما گفتهاند که بیایید امنیت منطقه را خود کشورهای منطقه تأمین کنیم؛ همان حرفی که سالها ما میگفتیم و رهبر شهید ما هم تأکید میکردند. امروز برخی از مقامات سیاسی یا امنیتی آنها گفتهاند که پایگاههای آمریکایی که قرار بود برای ما تولید امنیت کند، تبدیل به ضد امنیت شد؛ یعنی وجود پایگاه آمریکایی در این کشورها موجب ناامنی آنها شد. ما به همین دلیل از روز اول به این کشورها حمله کردیم و جنگ را به منطقه آوردیم. و بالعکس کشورهایی که میزبان پایگاه آمریکا نبودند مثل عمان، آسیبی در این جنگ ندیدند.
این یعنی آینده خودشان و رفتار جمهوری اسلامی ایران بعد از این جنگ مثل سابق نخواهد بود. ما دیگر همان ملاحظهها و تعارفها را کنار خواهیم گذاشت و با اینها کار داریم. موضوع جنگ و امنیت و حضور پایگاههای آمریکایی یکی از مسائل ما با اینهاست و دیگر این را تحمل نمیکنیم. این را تبدیل به قانون خواهیم کرد که شناور متخلف اجازه عبور از تنگه هرمز را نخواهد داشت و اجازه ورود او به خلیج فارس را نخواهیم داد. هر کاری برای تأمین امنیت ملیمان لازم باشد انجام میدهیم. امیدواریم عقلانیت در این کشورها باشد و بیایند و بپیوندند به کمپین جمهوری اسلامی ایران برای تأمین امنیت در منطقه و خلیج فارس.
برخی از اینها هنوز دارند به بیراهه میروند مثل بحرین یا امارات. آنها فقط هزینههای خودشان را بیشتر میکنند و زمان رسیدنشان به امنیت را طولانیتر میکنند و تأثیری در اراده جمهوری اسلامی ایران نخواهند داشت. اگر امروز امارات یا دیگران با رژیم صهیونیستی همکاری میکنند، ما اجازه نخواهیم داد خط امارات-اسرائیل در منطقه خلیج فارس شکل بگیرد.
ما شروطی داریم برای عادیسازی روابطمان با این کشورها و به ویژه امارات: اینکه از تروریستها و جریانات تکفیری-تروریستی در کشور ما حمایت نکنند، به آشوبافکنی و تولید آشوب در کشورهای منطقه نپردازند، از عبارت جعلی در ارتباط با خلیج همیشه فارس استفاده نکنند، حق ما را در میادین نفتی در خلیج فارس و برخی میادین مشترک به رسمیت بشناسند و در سازمانهای بینالمللی و مجامع بینالمللی علیه حقوق جمهوری اسلامی ایران فتنهانگیزی نکنند، با اقلیتهای مذهبی در داخل این کشورها مثل شیعیان در بحرین بدرفتاری نکنند و حقوق آنها را به رسمیت بشناسند، برای تولید ناامنی در ایران و به ویژه در چابهار که رقیب آنهاست سرمایهگذاری نکنند و اقدامات تروریستی را در برخی نقاط کشور ما پایان دهند. این جنگ فرصت خوبی است تا ملاحظات و تعارفات را کنار بگذاریم و همه مسائلمان را با کشورهای حاشیه خلیج فارس حل کنیم.
مجری: جمهوری اسلامی ایران ابزارهای قدرت متعددی در اختیار دارد. یکی از آنها تنگه هرمز بود که بیش از چهار دهه است راجع به آن صحبت میشد، اما برای اولین بار این اتفاق افتاد و جمهوری اسلامی این قدرت را بروز داد. موضوعات دیگری هم هست مثل بحثهای هستهای و مثل تنگه باب المندب. خیلیها معتقدند برای شکستن محاصره دریایی که آمریکاییها دنبالش هستند، میتوانیم از ابزارهایی مثل فعال کردن بحث تنگه باب المندب استفاده کنیم. شما نظرتان چیست؟ ابزارهای قدرت ما چیست و آیا امکان استفاده از اینها در شرایط فعلی وجود دارد؟
ابراهیم رضایی: ابزارهای قدرت ما در جنگ اخیر کم نبود و کم نیست. علاوه بر توان داخل و قدرت نیروهای مسلح ما که الحمدالله متکی به پشتیبانی قاطع ملت رشید و ۹۰ میلیونی ایران است، ما در بعد منطقهای هم از توان کمنظیر مقاومت منطقهای برخورداریم که در این جنگ توان ضربه زدن به دشمنانمان را در دور دستها داریم. ما امکان خروج از انپیتی را داریم، تنگه هرمز را بستیم و امکان بستن تنگه باب المندب را هم از تهران – یعنی با قدرت نظامی خودمان – داریم و هم با متحدین منطقهایمان میتوانیم این کار را انجام بدهیم. پارهای از ابزارهای دیگر را هم داریم.
یک واقعیتی را باید اینجا عرض کنم. اگر تاریخ ۴۰ روز اول جنگ را بررسی کنید، روزهای اول جنگ تا یک هفته اول، نگاه خیلی از کشورها و قدرتها نسبت به جمهوری اسلامی ایران همراه با تردید بود، حتی برخی از کشورهای دوست. آنها فکر میکردند آمریکایی که ادعا میکند ابرقدرت است و قویترین نیروی نظامی دنیا را دارد، توان نابودی ایران را دارد. اما بعد از مقاومت شگفتانگیز ملت ایران و نیروهای مسلح ایران، محاسبات آنها به هم ریخت و امروز تبدیل به دوستان خوبی برای ما شدهاند و همراهی میکنند. ما در جنگ فعلی و در جنگ آینده تنها نیستیم و کشورهای زیادی به ما کمک کردهاند و کمک میکنند. برخی از این کمکها را در شورای امنیت دیدیم و در حوزههای دیگری هم کمکهای دوستانمان به ما خواهد رسید. ما در هماهنگی با دوستانمان با دشمنانمان خواهیم جنگید.
مجری: بعد از اینکه مذاکرات در اسلامآباد شروع شد، خیلی راجع به این مسئله صحبت شد. حتی موضوع به تجمعاتی که مردم شبها در خیابان دارند کشیده شد و اظهارنظرهای زیادی شد. از آن طرف رسانههای ضدانقلاب هم تلاش کردند از این مسئله استفاده کنند و تشتت و اختلافی را در داخل نظام جمهوری اسلامی نشان بدهند و القا کنند. شما نظرتان راجع به مذاکرات چیست؟ این مذاکرات اساساً با چه هدفی انجام میشود و هدایت مذاکرات به چه شکلی است؟
ابراهیم رضایی: من یک نکته بگویم. اولاً اگر دشمن میآید و ترامپ ادعایی میکند راجع به ایران که مثلاً بین مسئولین ایران اختلاف وجود دارد، طبیعتاً باید به آن با تردید نگاه کنیم. باید توجه کنیم که او دارد آرزوهای خودش را – چه بسا برنامههای خودش را – برای ما اعلام میکند. دشمن به دنبال اختلافافکنی بین مسئولین ایران و بین مردم ایران است و ما نباید در زمین جنگ روانی و جنگ شناختی دشمن گیر بیفتیم. متأسفانه بعضیها گیر میافتند و بعضیها دارند همان زمین بازی میکنند و حرف ترامپ برایشان مبناست. از کی تا حالا حرف ترامپ برای ما مبنا بوده؟ از کی تا حالا حرف این مرد دروغگو را باور کردهایم که الان باور کنیم؟ مگر آن ادعاهایش در طول دوره جنگ – تسلیم بیقید و شرط ایران و پارهای از حرفهای دیگر مثل نابودی نیروی دریایی و هوایی – درست از آب درآمد که این حرف او درست باشد؟ او یک دروغگوست و ما نباید مرعوب او بشویم.
در بین مسئولین ما اختلافی وجود ندارد. اختلاف سلیقه که همیشه بوده و هست، ممکن است یکی بگوید مذاکرات در این شهر باشد و دیگری بگوید در شهر بغلی باشد، اما این اختلاف مبنایی و اساسی نیست. همه در کشور همنظر هستند برای مقاومت و دفاع از حقوق ملت ایران. در بین مقامات عالیرتبه کشورمان اختلافی در این زمینه نداریم. حتی بین میدان و دیپلماسی هم اختلافی نیست و آنها در ارتباط نزدیک با همدیگر هستند، چه در دوره جنگ و چه بعد از آن.
در ارتباط با مذاکرات، دستورالعمل جمهوری اسلامی ایران مشخص است. این موضوع بعد از طی مراحلش در بخشهای مختلف کشور مثل شورای عالی امنیت ملی تعیین تکلیف خواهد شد و ما بر اساس آن چهارچوب عمل خواهیم کرد. آمریکاییها هستند که آماده نیستند. آنها اعلام کردهاند بر مبنای دستور ۱۰ مادهای ایران میآیند و مذاکره میکنند، اما در اسلامآباد دیدیم که آمادگی لازم را برای دادن امتیازهای مطلوب به ما ندارند.
یک نکته دیگر هم این است که من اعتقاد دارم مذاکراتی که ما با دشمن خواهیم داشت از جنس مذاکرات قبل (مثل مذاکرات قبل از جنگ) نیست. چرا؟ در یک دورهای ما میرفتیم مذاکره میکردیم تا به یک توافقی برسیم. یک بدهبستانی بود؛ مثلاً ما فردو را تعطیل میکردیم و پلمپ میکردیم و قرار بود در ازای آن یک تحریمی را بردارد. الان این طور نیست. الان دیپلماسی ادامه دارد و ما در دیپلماسی میرویم مذاکره کنیم که دستاوردهای میدان را تثبیت کنیم و تبدیلشان کنیم به موفقیتهای حقوقی، سیاسی و اقتصادی برای خودمان. این با قبل متفاوت است. دیگر قرار نیست ما امتیازی به دشمن بدهیم. من اعتقاد ندارم که الان مثلاً در موضوع هستهای باید به دشمن امتیازی داده بشود. اصلاً هستهای جزو موضوعات مذاکره نیست، چون ما بزرگترین هزینهها و داراییهایمان را برای این موضوع دادیم.
قبلاً میگفتیم مذاکره کنیم مثلاً جنگ نشود. او تهدید میکرد و میگفت «همه گزینهها روی میز است» و منظورشان جنگ بود. الان همه گزینههای خودش را راجع به ما تست کرده؛ جنگیده، هلیبورن کرده، از مرز خواسته حمله بکند، از دریا خواسته حمله بکند، عملیات دریایی و هوایی و تروریستی و سایبری انجام داده، زیرساختها و مراکز اقتصادی ما را هدف قرار داده و هر کاری که میتوانسته برای به قول خودش «تسلیم بیقید و شرط» این ملت انجام داده. نه تنها موفق نبوده بلکه به عقب برگشته؛ یعنی تنگه هرمز در اختیار ما قرار گرفته و ژئوپلیتیک منطقه را عوض کردهایم. او گفته بود «نقشه ایران این گونه نمیماند»، درست میگفت البته هدفش چیز دیگری بود، اما بله نقشه ایران این گونه نماند و تنگه هرمز به آن اضافه شد. یعنی ما قدرتمندتر شدیم. الان مقامات دنیا که با مسئولین ما ارتباط میگیرند به این اقرار دارند که جمهوری اسلامی ایران یک قدرت بسیار بزرگ در عرصه بینالمللی و نه فقط منطقهای تبدیل شده است.
ما از موضع یک قدرت با دشمن، از موضع بالا و از موضع اقتدار (نه از موضع ضعف) مذاکره میکنیم و باید مذاکره کنیم. لذا دیگر در این مذاکرات نیاز نیست ما امتیازی به دشمن بدهیم، بلکه آنچه را که او در جنگ به دست نیاورده، ما نمیخواهیم در مذاکره به او بدهیم. این خلاف عقلانیت است که آنچه را او در جنگ نتوانسته به دست بیاورد، ما پای میز مذاکره دو دستی تقدیمش کنیم. ضمن اینکه فناوری هستهای قدرت بازدارندگی ماست و حاصل خون شهدای ماست. ما هزینههای زیادی دادیم، در رأسش خون رهبر شهیدمان را دادیم و نباید در حوزه هستهای نه مذاکره کنیم و نه امتیازی به دشمن داده بشود.
در ارتباط با هدایت مذاکرات، همیشه این سازوکار بوده که شورای عالی امنیت ملی مینشینند، همه قوا و بخشهای مختلف هستند، جمعبندی میکنند و بعد از طی کردن سازوکار و اخذ تأییدهای لازم، در آن چهارچوب مذاکره خواهد شد. آنچه تا امروز میدانیم این است که در موضوع هستهای مذاکرهای نداریم و اگر هم مذاکرهای قرار باشد، در موضوع پایان جنگ و گرفتن حق و حقوق ملت ایران مثل خسارت و غرامت (و از خسارت مهمتر غرامت) و تأمین امنیت ساحات مقاومت و به رسمیت شناختن حقوق ملت ایران خواهد بود. اگرچه من خیلی راجع به مذاکره خوشبین نیستم. آمریکاییها ظاهراً هنوز متوجه نشدهاند که چه شکست خفتباری خوردهاند و میخواهند با ژست پیروز بیرون بیایند. اگر بخواهند بر این مدار حرکت کنند، چشمانداز روشنی برای توافق فعلاً نیست.
مجری: یک موضوع مهم این روزها بحث اقتصاد مردم است. واقعاً مردم عملکرد خیلی درخشانی در این جنگ داشتند، فراتر از برآوردهای دشمن. آنها حساب کرده بودند که حمله بکنند و از داخل مردم بیایند و کار را تمام کنند، اما دیدیم که کاملاً برعکس شد. اما الان وضعیت اقتصادی مردم خوب نیست. البته جنگ خیلی مؤثر است و مقصر جنگ کسی است که جنگ را شروع کرده، اما به هر حال دولت و مجلس و ارکان نظام وظیفه دارند که این وضعیت مردم را بیشتر سروسامان بدهند. نظر شما چیست؟ چه کار باید کرد که این وضعیت اقتصادی که مردم با آن دست به گریبان هستند، یک مقدار تحملش برایشان راحتتر باشد؟
ابراهیم رضایی: اولاً به عنوان یک کسی که مسئول است در این کشور، از مردممان بابت گرانیها و تورم سرسامآوری که تحمل میکنند عذرخواهی میکنم. این وضعیت در شأن مردم همیشه در صحنه و مجاهد ایران که دوشادوش نیروهای مسلح در قریب به ۷۰ روز اخیر جنگیدند و سنگر خیابان را رها نکردند، نیست. پاسخ خوبی هم به آنها داده نمیشود. اینها در حوزه اقتصاد و امورات دستگاههای اجرایی است و توقع میرود که آنها هم مثل نیروهای مسلح جهادی پای کار بیایند و این فشار را بر مردم کم بکنند. یک واقعیت هم این است که ما در شرایط جنگی هستیم و کشور آسیبهایی دیده و بخشی از آنچه الان شاهدش هستیم میتواند ناشی از آسیبهای این جنگ باشد. اما من اعتقادم این است که پایان این جنگ انشاءالله منجر به گشایشهای عظیم اقتصادی برای ملت ما و کشور ما خواهد شد. هنر دیپلماتهای ما و توقع ما از دیپلماتها این است که بتوانند پیروزی بزرگ ما را در این جنگ تبدیل به دستاورد اقتصادی بکنند تا این کشور به یک اقتصاد باثبات برسد و ما شاهد وضعیت اقتصادی و معیشتی مطلوبی باشیم. به ویژه در موضوع معیشت مردم، به نظر من الان همه باید پای کار بیایند. اولویت کشور در داخل این موضوع است. جلسه علنی فردای مجلس هم با همین دستور کار داره تشکیل میشود و امیدواریم نتیجهای داشته باشد که اثر مثبتی بر زندگی مردم بگذارد.
مجری: اتفاقاً سؤال بعدی من همین بود که مجلس فردا جلسات علنیاش را از سر میگیرد. مهمترین و فوریترین دستور کاری که مجلس دارد یا به نظر شما باید داشته باشد بعد از این مدت چیست؟ بحث اقتصاد است یا بحثهای مربوط به جنگ؟
ابراهیم رضایی: همه هست. در حوزه نظارتی، اولویت ما معیشت مردم و علاج موضوع گرانی و تورم است. در حوزه تقنینی و قانونگذاری هم موضوع اصلی ما قانونی کردن مدیریت ما بر تنگه هرمز و تصویب قانون اقدام راهبردی برای تأمین امنیت تنگه هرمز و خلیج فارس است.
مجری: دست شما درد نکند. من سؤال دیگری ندارم. اگر نکتهای باقی مانده بفرمایید.
ابراهیم رضایی: تنها نکتهای که به نظرم میرسد، تکلیف امروز ماست. مسئولین کشور – مردم که تکلیفشان معلوم است – انشاءالله همه باید وحدت خودشان را حس کنند، وحدتی حول محور ولایت، و در عمل همه باید در اطاعت از ولیفقیه و ولایتمدار باشند. ما الان در شرایطی هستیم که داشتن یک انسجام سیاسی و متحد بودن ما با هر تفکر و نگرش و سلیقهای در کشور، برای مقابله با توطئه دشمن، یک ضرورت است. اگر ما پیغام ضعفی بدهیم در داخل کشور، چه در حوزه اقتصاد، چه در حوزه سیاست و چه در سایر حوزهها، این بزرگترین هدیه به دشمن است و دشمن را برای حمله مجدد حریصتر خواهد کرد. لذا الان تکلیف داریم که همه در کشور یک صدا و متحد جلوی دشمن بایستیم و مقابله سرسختانه کنیم. به نظر من امروز استراتژی کشور و استراتژی نظام جمهوری اسلامی، مقاومت عزتمندانه در جلوی دشمن است تا همه حقوقمان را در حوزههای مختلف بگیریم و تهدیدهای دشمن – چه تهدیدهای امنیتی و نظامی، چه تهدیدهای سیاسی و اقتصادی – را دور کنیم.
از مردم عزیزمان هم خواهش میکنم که تا انشاءالله شکست نهایی دشمن، خیابان را رها نکنند. خیابان هم سنگر بزرگی و مهمی است. حضور تک تک این مردم، اثرش از موشکهای ما اگر بیشتر نباشد کمتر نیست. در هر شرایطی – گرانی پیش بیاید، اختلاف پیش بیاید، دشمن حمله کند، در خلیج فارس آتش بشود، هر اتفاقی بیفتد – مردم خیابان را رها نکنند. حضور مردم در خیابان هم محاسبات دشمن را عوض میکند، همان طور که تا حدود زیادی امروز عوض کرده است، هم توطئههای دشمن را عوض میکند. دشمن به دنبال این است که با مزدورانش و با تروریستهای اجارهای بیاید و این کشور را ناامن بکند. آنها علناً دنبال تجزیه ایران هستند. حضور مردم و اثر اصلی حضور مردم از ۱۰ اسفند تا به امروز همین بوده که مردم توانستند توطئه دشمن را خنثی بکنند. انشاءالله ادامه حضور مردم زمینهساز شکست قطعی و نهایی دشمن خواهد بود.